“Wij krijgen een kleintje,” zei Marietje met een stralende glimlach aan het ontbijt.
“Een kleintje…Hoe? Wanneer?” Hans liet van verbazing zijn vork vallen. Het ding gleed samen met een stuk van zijn gehaktbal van tafel en belandde met een plof voor de snuit van Smoetsjie, hun blonde labrador, die enthousiast toehapte.

“Leuk hè,” antwoordde Marietje terwijl ze Hans een stuk van haar gehaktbal toeschoof. “Ik weet het sinds gisteren. De dokter kon het niet goed zien, maar alles is goed. Stel je voor Hans… Ons leven gaat enorm veranderen.”

“Maar… eh… wanneer dan?”

Marietje trok haar schouders op. “Een maand… misschien twee. We zien wel en weet je wat… misschien krijgen we er wel twee!”
“Wat? Een tweeling…,” stamelde Hans.  “Ik…eh… ben zo blij. Reuze blij. Maar… eh, waarom vertel je me dat nu pas?”
Marietje grinnikte. “Ik weet het zelf pas sinds gisteren.”
“Sinds gisteren? Maar, wij zijn nog helemaal niet voorbereid. Wij hebben niets in huis.” Even stak de paniek de kop op, maar Hans duwde die overweldigende emoties met een uiterste krachtsinspanning weer weg en glimlachte schaapachtig naar zijn lieve vrouw. “Ben je wel gezond…? Vitamines en zo?”

“Ja, hoor,” sprak Marietje zacht. “Met mij is alles goed hoor. Maar lief dat je het vraagt.”
Hans knikte. “Gelukkig.” Hij dacht even na en vroeg toen: “En hebben wij alles al voor de bevalling?”
Marietje fronste haar wenkbrauwen. “Veel hebben we niet nodig. Ik heb op zolder nog een oude deken. Dat is alles wat we nodig hebben.”
“Wat zeg je nou? Een oude deken?” Hans krabde zich achter zijn oren. “Ben je nou helemaal?”
Marietje keek hem onderzoekend aan. “Maak je niet zo druk, Hans. De natuur doet gewoon zijn werk. Als je niet oppast loop je alleen maar in de weg.”
Hans zuchtte. Soms begreep hij echt helemaal niets van zijn vrouw.

Die middag zat hij echter achter de computer op de Site van de Ikea en klikte hij koortsachtig op het kindermeubilair. Ze hadden nog helemaal niets voor de kleine in huis… of kleintjes, meervoud. Alles moest nog gekocht worden en misschien hadden ze nog maar één maand. Hij had aan Marietje niets gemerkt, maar die was altijd al dik geweest, dus dat zou daar wel door komen. Eigenlijk was het onverantwoordelijk van zijn vrouw. Waar was die vrouw soms met haar gedachten? Hans gromde van frustratie terwijl hij een wit geverfd babyledikantje aanklikte en in de winkelwagen plaatste. Morgen moest hij maar beginnen om de logeerkamer om te bouwen tot kinderkamer. Hij zuchtte toen hij zag hoeveel kindermeubilair er te krijgen was… en schrok toen hij zag hoeveel er betaald moest worden.
Gelukkig kreeg hij nog een korting bij de thuisbezorging. Dat hele spul zou morgen al komen. Maar goed, Marietje zou blij zijn want tenslotte was alleen het beste goed genoeg voor de kinderkamer van de nieuwkomer(s).

***

Om drie uur stond de vrachtauto van Ikea de volgende dag voor de deur. Toen Marietje de deur opendeed viel haar mond open. “Wat is dat allemaal?” stamelde ze.

“Gewoon,” zei de bezorger. “Bestelling voor de familie Blijebagh. U bent toch mevrouw Blijebagh?”

Marietje knikte.

De bezorger pakte een digitaal apparaatje uit zijn zak. “Hier tekenen, mevrouw.”

Marietje zette een krabbel en riep Hans er bij.

“Wat is dit, Hans?”
“Kindermeubilair,” antwoordde Hans met een fijn lachje. “Verrassing!”
“Ik begrijp het niet?” zei Marietje weer. “Waarvoor dan?”
“Waarvoor dan? Die is goed?” Hans keek haar geirriteerd aan. “Voor de kinderkamer… een ledikantje, een kinderstoel, een verschoontafel… een extra veilige lamp, een kast … alles eigenlijk.”

Marietje staarde hem aan. “Kinderkamer? Waarom dan?”
“Voor de baby natuurlijk.” Hans begon zijn geduld te verliezen.

“Baby? Welke baby?”

“Onze baby.” De ogen van Hans verloren hun glans terwijl hij Marietje met een lege blik aanstaarde. Misschien had zijn vrouw psychiatrische hulp nodig. “Je zei dat we een kleintje kregen… Of misschien wel twee.”

Nu was het  Marietje die Hans aanstaarde. “Een kleintje…? Maar Hans, ik ben helemaal niet zwanger.  Ik had het over onze hond. Smoetsjie is zwanger en krijgt puppies. Rambo van de buurvrouw heeft haar te pakken genomen toen ze loops was.

“R-rambo,” stotterde Hans. “Die tekkel van de b-buurvrouw?”
“Juist,” knikte Marietje. “Ik had nog zo gezegd dat je Smoetsjie moest laten steriliseren, maar jij vond het te duur. Maar kop op… het wordt reuze gezellig met die kleintjes op de bank als wij naar Goede Tijden, Slechte Tijden kijken.”

“Waar is de kinderkamer, mijnheer?” onderbrak de bezorger hun gesprek. “ ’k Zal dat kindermeubilair effe voor u naar binne brenge…”